Bloemenlint langs Limburgse molens

In het voorjaar kregen de Limburgse moleneigenaren een zak bloemenzaad van de Molenstichting Limburg, vanwege het 50-jarig bestaan daarvan. Om het landschap op te fleuren, om de waardevolle insecten aan (meer) voedselaanbod te helpen. En om een bloemenlint door Limburg te realiseren, langs alle wind- en watermolens. Zie hier een impressie van het resultaat.

Een ijspegelboom

En toen was het opeens winter. De sneeuw lag op de daken, aan de beekboorden ontstond al een laagje ijs. Het waterrad stil gezet om die ijsvorming zo optimaal mogelijk te laten zijn.

Ook de zonnepanelen waren met sneeuw bedekt. Maar toen de zon doorbrak, smolt dit snel. Het smeltwater kwam via de dakgoot op de meidoorn terecht, met deze mooie ijspegelboom als resultaat.

kerstwens

Zondag 20 december 2020, de laatste derde-zondag-van-de-maand. De laatste keer malen dit jaar, de laatste keer dit jaar zonder publiek.

De waterafvoer was optimaal sinds afgelopen vrijdag, nadat er wekenlang weinig waterafvoer was vanwege werkzaamheden aan de Itterbeek in Neeritter. Rogge, tarwe en spelt, in een mum van tijd was alles weer tot mooi meel vermalen. Er was zelfs voldoende water om nog stroom te malen.

Maatgevend voor malen, of dat nu met water of met wind gebeurt, zijn de natuurlijke omstandigheden. De hoeveelheid water die het beeksysteem levert, of hoe hard het waait. Je kunt wat water stuwen, sommige watermolens hebben een molenvijver om wat extra water op te sparen, bij een windmolen kun je zeilen bijzetten, maar je kunt er niet méér uithalen dan wat de hydrologische of klimatologische natuur biedt. Voor natuur en milieu, maar ook voor mensen, zou het goed zijn als we al onze activiteiten wat beter afstemmen op dat natuurlijke draagvlak.

Mag 2021 een jaar worden waarin we kunnen bijdragen aan een samenleving die gebaseerd is op  duurzaam gebruik van natuur en milieu!

‘Dagje uit in Ittervoort’

Terwijl wij enkele dagen aan het fietsen waren in het Schwarzwald, kreeg ik van verschillende mensen een krantenbericht doorgestuurd. Een journalist van AD/de Gelderlander/BN-De Stem bezocht plekken in Nederland die geen toeristentrekkers zijn, en had zo ook Ittervoort ontdekt.

Helaas heeft hij tijdens zijn bezoek Ittervoort niet doorgewandeld, en onze molen niet ontdekt. Ik heb hem via de redactie van het AD van harte uitgenodigd om alsnog een bezoek aan de molen te brengen. Helaas heb ik nog niets van hem vernomen.

De by-pass is klaar, en de stuw bijna

De werkzaamheden die in opdracht van het waterschap enkele weken geleden opgestart zijn, vorderen gestaag. De vispassage die Bureau BAT heeft aangepast, zodat er minder uitspoeling zal zijn en de by-pass nog beter de migratie van vissen mogelijk maakt, is inmiddels klaar. Ook de kademuren zijn hersteld. Komende week wordt er verder gewerkt aan de stuw van maal- en losgoot. En de schoepen van het waterrad, die de afgelopen jaren nogal gehavend zijn door stammen van bomen die door bevers zijn omgeknaagd, worden nog opgeknapt. Het kroosrek is al verfijnd, zodat in de toekomst deze bever-boomstammen worden tegen gehouden.

Op dit moment kunnen we nog niet malen, omdat we niet kunnen stuwen. Op deze derde zondag van de maand zijn we wel geopend -geïnteresseerden kunnen de werkzaamheden bekijken- maar pas vanaf volgende week hopen wij weer vers biologisch tarwe, rogge en spelt te kunnen malen.

Onderhoud

Het is zover: de kademuren die last hadden van uitspoeling worden hersteld. De stuw wordt vernieuwd, en ook de temporele vispassage wordt geoptimaliseerd. Om deze werkzaamheden mogelijk te maken is de beek ter hoogte van de molen tijdelijk drooggelegd; de (geringe) waterafvoer verloopt nu volledig via de vispassage. Dat geeft even een dramatisch beeld:

Een droog beektraject om de nodige werkzaamheden mogelijk te maken.

Dat dit onderhoud niet voor niets is, is te zien in de onderstaande foto van de kademuur waar veel stenen al uitgespoeld waren. De hardstenen peilers van de stuw hadden ‘achterspoeling’, waardoor water weglekte en de situatie steeds verder verslechterde.

Tijdens het verwijderen van de aanwezige bakstenen bedding kwamen eikenhouten palen tevoorschijn die nog altijd in uitstekende staat bleken te zijn. Daar is inmiddels een mooie herbestemming voor bedacht.

Na (minimaal) een halve eeuw onder water te hebben gestaan, is het eikenhout nog altijd hard.